دوستي در اينترنت

دسته بندي (اجتماعي, رو به خودم) نويسنده imei در ۱۶-۰۱-۱۳۸۷

در برچسب : , , ,

- فلاني دوست اينترنتي‌مه

- ئه؟ اين كه اهل اين كارا نبود؟! خيلي مذهبي و معتقد بود از اين رفتارها نداشت؟!

- چه رفتارهايي؟ نكنه مي‌خواي بگي دوستي اينترنتي عقده‌اي بازيه؟

چرا من اين‌قدر دوست اينترنتي دارم و به اين روابط ادامه مي‌دم…

دوستاي اينترنتي من عمدتاً توي فروم‌ها يا از طريق دوستاي ديگه‌ي اينترنتي به من معرفي مي‌شن. من به دوستاي اينتريم اعتماد و روشون شناخت بيشتري دارم. سود بيشتري بهم رسوندن. سالمتر از رابطه‌هاي واقعيم بودن. حتي با دخترهايي كه توي اينترنت دوست بودم دغدغه‌ي اينو نداشتم كه ديگران نگاه ديگه‌اي بكنن يا خودش فكر ديگه‌اي بكنه در حالي كه توي رابطه‌هاي واقعيم عذاب بيشتري مي‌كشيدم.

فرق فروم‌ها با چت روم‌ها -كه عمدتاً محيط ناامن‌تري بلحاظ اخلاق دوستي دارن- اينه كه قدرت خاصي دارن براي اينكه توش مي‌توني با استقلال و اختفاي بيشتري بگردي و با نوشته‌ها و در نتيجه عقايد ديگران آشنا بشي…

من دوستي‌هاي اينترنتي رو به دو دسته‌ي سطحي و عمقي (كه قبول دارم دسته بندي كلي و ناقصي هست) تقسيم مي‌كنم و نماد اين تقسيم بندي‌ها رو هم بدون اينكه درشون مناقشه و تعميم به جمع داده باشم دوستي‌هاي چت رومي و دوستي‌هاي فرومي مي‌شناسم.

توي چت روم‌ها قادرين نوعي از دوستي سطحي برقرار بكنين. حرف‌ها سطحي و روزمره هست شبيه حرف‌هايي كه تو تاكسي مي‌زنيم. نقطه‌ي ضعف اين نوع دوستي‌ها گذرا بودن اون هست و اين باعث مي‌شه كه به همين دليل افراد سعي كنن با جاذبه‌هاي ديگري به ساختن يه رابطه‌ي دوستي رو بيارن.

نقطه‌ي قوتي كه اين دوستي‌ها مي‌تونن داشته باشن اينه كه مي‌تونن به تخليه‌ي “نياز به مورد توجه بودن” و “نياز ارتباط با جنس مخالف” كمك كنن و هر چند شكل ناسالمي دارن ولي از شكل خطرناكي كه مي‌تونه از سركوب نياز پديد بياد جلوگيري مي‌شه. لااقل وقتي دختري با پسري توي چت روم جيك جيك مي‌كنن، نه جامعه بهشون نگاه بد مي‌كنه و نه آبروي خونواده‌هاشون مي‌ره و نه اسم دختر و پسر روي هم مي‌مونه! مي‌بينين همين رابطه‌ي نه چندان جالب هم اگر فكر كنيم كه با نبودنش مي‌تونه چيزاي بدتري اتفاق بيافته خوبي‌هاي خودش رو داره!

ولي در شكل عميق‌تري توي فروم ها مي‌تونين:

نوشته‌هاي ديگران رو بخونين بدون اينكه ديگران بدونن كه خوندين يا اصلاً هستين… توي چت روما وقتي وارد مي‌شين همه نگاه مي‌كنن كه اومدين وقتي مسيجي زده مي‌شه همه مجبور به تحملش هستن مگر اينكه برن بيرون. وقتي وارد مي‌شي بعيد نيست كه بهت پي ام بدن در حالي كه شايد اصلاً علاقه‌اي به برقراري ارتباط نداشته باشي. خيلي‌ها سعي مي‌كنن حتي آيدي شون هم طوري باشه كه ديگران رو تحريك كنه به پي‌ام دادن!

بدون اينكه مجبور باشين نوشته‌ها رو بخونين مي‌تونين ازشون صرف نظر كنين. بخاطر همين همه سعي مي‌كنن كه بجاي اينكه مثل توي چت روم‌ها به گفتن حرف‌هاي لحظه‌اي بپردازن و براي يك دوستي به “مخ زني” رو بيارن، به گفتن حرف‌هاي ماندگار و برخاسته از عمق بيشتري روي بيارن. متن در فروم‌ها به ديسكاشن يا پست معروفه و متن در چت روم‌ها به مسيج و گفتگوي درجا (IM) و عمق هر كدوم از اسمشون پيداست!

توي دوستي اينترنتي مي‌تونين با عقايد طرف آشنا بشين بدون اينكه به همخوني سن و سال و جنس و قيافه و تيپ فكر كنين و تحت تاثيرشون قرار بگيرين. هر چند كه اين مسائل هم در فروم‌ها داخل پروفايل گذاشته مي‌شن ولي الزامي نيست. اينجاست كه من دوستاي اينترنتيم رو بيشتر از دوستاي دور و بريم مي‌شناسم و مي‌دونم كه چه نقاط مشتركي داريم و توي چه نقاطي نبايد صحبت كنيم و حتي نديده كلي خاطره‌ي مشترك داريم.

مي‌تونم به دوستام بخشي از مشخصاتم رو كه دلم مي‌خواد رو بدم و بخشي رو كه مي‌خواد ندم. يعني شماره‌ي من رو تعداد كمي دارن و اسمم رو هم حتي دوست ندارم پابليك كنم. من دروغ نمي‌گم ولي خيلي صريح بخش‌هايي از مشخصات حتي عادي رو هم جزو حيطه‌ي شخصي‌م مي‌دونم. اين يه مزيت در دوستي‌هاي اينترنتي نيست؟!

مي‌تونم رفقاي اينترنتيم رو هر زمان كه خواستم بپذيرم و هروقت نخواستم نپذيرم. از آدمايي كه پيله مي‌كنن حرصم مي‌گيره و توي واقعيت و توي اينترنت برخورد تدافعي مي‌كنم باهاشون. انرژي برخورد تدافعي رو توي دوستي‌هاي اينترنتي مي‌توني حروم نكني. امكانات بن، ايگنور، بلك ليست، اسپم و ريپرت كردن به شكل نرم افزاري جلوي طلبكارا (!) رو مي‌گيره و شما رو به”نات ريسپوند تو پيجينگ” مي‌بره!

توي اينترنت ميتوني بدون اينكه هراسي داشته باشي درونياتت رو بگي و تخليه بشي! حتي نيازي به اين نيست كه كسي بهت تريبون بده! حتي لازم نيست حق داشته باشي و فقط ميتوني بگي! اين گوش نكرد يكي ديگه! حتي لازم نيست توانايي چيره كننده‌ي مجاب كردن يا حتي حرف زدن درست و حسابي داشته باشي!

و در وهله‌ي آخر اينكه دوستاي اينترنتيم سود زيادي بهم رسوندن. چقدر شانس داشتم كه يه دوست فيلم باز يا يه دوست عكاس يا يه دوست دامپزشك يا دكتر توي دنياي واقعيم داشته باشم؟ ولي الان اينقدر دوست دارم كه هراسي ندارم كه دوستايي كه ممكنه بودن باهاشون اذيتم بكنه رو با اين استدلال كه “همين يكي رو دارم” بهشون حريم ندم. دوست‌هايي دارم كه توي شمال و مشهد و تبريز و ياسوج و لبنان و تركيه و هند و امريكا و استراليا و هزار كشور و شهر ديگه دارم.

و ديگر هيچ!

۲۲ نظر به ”دوستي در اينترنت“


  1. اهم اهم
    یه خوبی دیگه هم داره دایی !
    هیچ وقت نمیتونستی تو دنیای واقعی دوست بی سواد و کلاس و سطحی نگر و بی خیلی چیزای دیگه مثل من داشته باشی اما الان داری ….

  2. خب نظر من رو هم میدونی
    خیلی از دوستایی که توی فاروم پیدا کردم برام بهترین هستن
    با حرفات ۱۲۰ درصد موافقم

  3. اونی که تو تبریزه از لحن نوشتنت معلومه که من نیستم
    یاللا بگو ببینم کیه؟ D:

  4. راستی ساعت وبلاگت ساعت دولتیه، نه مجلسی D:
    چرا یه ساعت عبقه هنوز؟

  5. من نمیگم این جور دوستی ها بده یا خوبه ..هر جایی آدم خوب و بد هست .از این نظر که میشه با طرف مقابل حرف زد بدون هیچ محدودیتی ,خوبه (اگه صداقت باشه)و لی بحث سر همون صداقته ..کلی از اطلاعات توسط چشم به دست میاد .منظورم اینه وقتی دوستان همدیگرو میبینند خیلی شناخت بهتری میتونند پیدا کنند .البته به علت وسیع بودن دوستی از طریق اینترنت امکان پیدا کردن دوستان خوب بیشتره و به همون اندازه دوست بد.
    به نظر من این جور دوستی برای افرادیه که خودشون رو میشناسن و قوه شناخت خوب و بد رو دارند و به راحتی خام نمیشن.وگر نه تنوع دوست می تونه بد باشه .مثال سادش بعضی از افراد خیلی ساده هستند که برای تحصیل یا هر کاری به شهر های بزرگ میرن.نه همشون ولی خیلیهاشون دچار دوستای بد میشن.این دوستای بد و اون آدمای ساده تو اینترنت هم هستند….خسته شدین:d

  6. مجتبی الان منظور فرشید خان با تو بود که برای تحصیل رفتی پایتخت گیر رفیق نابابی چون ایمي افتادی …..

    اما من دوستانی توی نت پیدا کردم که شاید تا حدودی شخصیت و مسیر زندگی منو بهبود دادن واسه من یکی خالی از لطف و تجربه نبود و اینم از خصوصیات فروم هستش …

  7. فرشيد جان با اينكه حرفهات منطقي هست ولي توي استدلالت يه چيز مهم رو به حساب نياوردي و اون جنس داده هايي هست كه چشم بهت ميده. عموما ذهنيتي كه داده هايي كه از چشمت دريافت ميكني براي يه “دوستي” اهميت چنداني نداره. وقتي دنبال دوس دختر يا دوس پسر ميگردي برات مهمه كه ظاهرش چجوري باشه يا وقتي دنبال يه همبازي فوتبال ميگردي قد و وزنش هم مهم ميشه ولي دوستي به اينها وابستگي چنداني نداره…

  8. منظورم نوع قیافه طرف نبود .به شخصه و قتی دارم با یکی حرف می زنم توجه زیادی به صورت و رفتار طرف مقابل دارم. من از رفلکس های فردی که باهاش صحبت می کنم می تونم بهتر بشناسمش

  9. علی جان تو تهران مهم نیست که کی چراغ سبزه و کی قرمز .هر وقت حال کنی باید رد شی و گر نه منتظر چراغ سبز بمونی .اگه جریان یادت نیومد از مجتبی بپرس:d

  10. سامان جان
    درسته که توی نت ممکنه دوست بد هم وجود داشته باشه
    باهات موافقم
    من خودم هم بین این دوستای نتی کسانی رو دیدم که آماده ی ضربه زدن بودن یا کلن روانشون پاک بودو قصد آزار همه رو داشتن اما اینجا و محیط فاروم طوری هستش که بیشتر با فک آشنا میشی و برای دوستی “قکر و عقیده ” مهمتر از هر چیزیه

  11. هااااااااااا سوتی !!!
    من ابراز وجود ….
    دوستون دارم

  12. به به! به به !

  13. سلام , سال نو هم مبارک داش ایمی و دوستان
    دوستای اینترنتی هم مثل دوستان دنیای واقعی هستن با این تفاوت که بازه مکانی براشون صدق نمیکنه . به نظر من که تفاوتی نمیکنه بین دوست اینترنتی و دوست بیرون از اینترنت فقط طرق ارتباط با هم متفاوت هست.
    دوست در زندگی مثل ادویه است در غذا

  14. تکبیر ….
    دایی من لینک اون بازی موتوریه رو گذاشتم تو مسنجر برات شما هم قرار بود لینک یه وبلاگ بهم بدین چی شد پس؟

  15. من چقدر دوستی دوست دارم

  16. به به!چه بازار دل و قلوه اینجا داغه!من که با هیچکدوم از شما اینترنتی آشنا نشدم… اساسا از دوستی اینترنت خوشم نمیاد.شاید همین یه کوچولو هم که هر از چند گاهی سرک می کشم به خاطر تلاشای شبانه روزیه ایمیه!
    برای من دوستی یه مسئله سخت و پیچیده ایه.دیر دوست میشم ولی وقتی دوستمو انتخاب کردم همیشه دوستش خواهم داشت…شاید بخاطر همینه که منم احتیاج دارم آدما رو face to face ببینم.به قضاوت از ظاهر آدما اعتقاد ندارم ولی به حسی که امتحانشو پس داده اعتماد دارم… و در نتیجه من طرفدار دوستیای سنتیم و هنوزبه دوستیای modern life علاقه ای ندارم.
    اما خوشحالم که شما هدیگه رو پیدا کردیدو دوستای خوبی واسه هم هستید.

  17. دایی دستمال کاغذی بذار اینجا دیگه ! الان من اشکهامو با چی پاک کنم؟
    خب زن دایی فروغی به عنوان مثال منم بیشتر از ۴ سال هست که دایی ایمی رو توی نت دیدم اما صمیمیت ما از نمایشگاه کتاب دو سال پیش شروع شد که از نزدیک همو دیدیم علاقه ما دوستان اینترنتی هم زمانی اوج گرفته که روزهایی رو در کنار هم سپری کردیم

  18. بابایی پس چرا از دوستای تهرون و اصفهون کسی رو ننوشتی ؟

  19. تو کدوم جواتی؟
    دایی جوات آیا ؟!!

  20. ایمی مگه قرار نبود یه ÷ست جدید بزنی؟ ÷س چی شد؟:(

  21. یحتمل یه شلوار دیگه خریده ….

    داییییی بیا بنویس دیگه !!!

  22. سلام
    بعد از عمری اومدم نت

    منم با حرفات موافقم “ايمي”
    دوستی توی اینترنت خیلی ممکنه قوی تر باشه تا توی دنیای واقعی.

نظرتان را بگذاريد